Shikoku
Shikoku 88 Tempelpelgrimage – 1200 kilometer door het spirituele hart van Japan
Van droom naar werkelijkheid
Van 4 april tot en met 4 juni 2025 liep ik de beroemde Shikoku 88 Tempelpelgrimage in Japan. In ruim twee maanden wandelde ik meer dan 1200 kilometer langs 88 eeuwenoude boeddhistische tempels, dwars door bergen, bossen, kustgebieden en kleine Japanse dorpen.
Deze reis was veel meer dan een lange wandeltocht. Het werd een bijzondere combinatie van avontuur, persoonlijke groei en eeuwenoude Japanse spiritualiteit.
Voor mij voelde iedere stap als een ontmoeting met het Japan waar ik al jarenlang een diepe verbondenheid mee ervaar.
Wat is de Shikoku 88 Tempelpelgrimage?
De Shikoku Henro behoort tot de oudste pelgrimstochten ter wereld. De route loopt vrijwel volledig rondom het Japanse eiland Shikoku en verbindt 88 tempels die nauw verbonden zijn met de boeddhistische monnik Kūkai, beter bekend als Kōbō Daishi.
Al meer dan duizend jaar lopen pelgrims deze route. Sommigen uit religieuze overtuiging, anderen voor bezinning, persoonlijke ontwikkeling of simpelweg om Japan op een unieke manier te ervaren.
Tijdens de tocht wisselen eeuwenoude tempels zich af met indrukwekkende natuur, bergpassen, stille bossen, ruige kustlijnen en kleine authentieke dorpjes. Juist die afwisseling maakt deze pelgrimage zo bijzonder.
Wie was Kūkai (Kōbō Daishi)?
Kūkai werd geboren in 774 op Shikoku en groeide uit tot een van de meest invloedrijke figuren uit de Japanse geschiedenis.
Hij was niet alleen boeddhistisch monnik, maar ook filosoof, dichter, kunstenaar, ingenieur en grondlegger van het Shingon-boeddhisme.
Tijdens een studieperiode in China verdiepte hij zich in het esoterisch boeddhisme. Na zijn terugkeer bracht hij deze kennis naar Japan en speelde hij een belangrijke rol in de ontwikkeling van onderwijs, kalligrafie en de Japanse schrijftaal.
Veel Japanners geloven dat Kōbō Daishi niet werkelijk is gestorven, maar nog altijd in diepe meditatie verblijft op de heilige berg Kōyasan, wachtend op de komst van de Maitreya Boeddha.
Waarom ik deze pelgrimstocht wilde lopen
Japan heeft al jarenlang een bijzondere plek in mijn leven.
Sinds mijn eerste reis in 2004 ben ik inmiddels zes keer in Japan geweest: 2004, 2006, 2015, 2016, 2024 en 2025. Tijdens eerdere bezoeken hoorde ik steeds vaker verhalen over de Shikoku Henro. Het idee bleef in mijn hoofd rondspoken.
Zou ik ooit zelf deze eeuwenoude route kunnen lopen?
Natuurlijk kwamen ook de twijfels.
-
Kan ik ruim twee maanden van huis zijn?
-
Is mijn lichaam sterk genoeg?
-
Houd ik het mentaal vol?
-
Wat betekent zo'n reis voor mijn partner, mijn gezin en mijn werk?
Toch voelde ik dat ik deze uitdaging moest aangaan.
Sommige dromen blijven terugkomen totdat je besluit ze werkelijkheid te maken.
Iedere dag een nieuw avontuur
Gemiddeld liep ik ongeveer 25 kilometer per dag.
Sommige dagen voerden over steile bergpaden waar urenlang niemand te zien was.
Andere dagen wandelde ik langs de kust, door kleine vissersplaatsen of over rustige landweggetjes tussen rijstvelden.
Geen enkele dag was hetzelfde.
Juist die afwisseling maakte de tocht zo bijzonder.
De stilte van eeuwenoude tempels, het geluid van stromende bergbeekjes en de eindeloze natuur zorgden voor momenten waarop de tijd even leek stil te staan.
Hoewel de wandeling fysiek uitdagend was, gaf iedere bereikte tempel nieuwe energie om verder te gaan.
De vriendelijkheid van Japan
Wat mij misschien nog wel het meest heeft geraakt, was de enorme gastvrijheid van de Japanse bevolking.
Tijdens de pelgrimstocht ontving ik tientallen keren osettai.
Osettai is een eeuwenoude traditie waarbij bewoners pelgrims belangeloos iets schenken. Dat kan een flesje water zijn, een stuk fruit, een warme maaltijd of simpelweg een vriendelijk gesprek.
Deze kleine gebaren maakten een diepe indruk.
Ze herinnerden mij eraan hoe krachtig vriendelijkheid kan zijn en hoeveel betekenis een klein gebaar kan hebben.
Genieten van de Japanse keuken
Na een lange wandeldag smaakte iedere maaltijd als een beloning.
Van eenvoudige maaltijden in tempelverblijven tot kleine lokale restaurants waar met liefde werd gekookt: de Japanse keuken bleef me iedere dag verrassen.
Verse ingrediënten, pure smaken en de aandacht waarmee ieder gerecht wordt bereid maken eten in Japan tot een ervaring op zich.
Wat deze reis mij heeft geleerd
De Shikoku Henro draait niet om snelheid of prestaties.
Het gaat om vertrouwen, doorzettingsvermogen en het leren waarderen van de eenvoud.
Soms zijn het juist de kleinste momenten die je het langst bijblijven.
Een glimlach van een onbekende.
Een kop thee die je zomaar krijgt aangeboden.
Een tempel verscholen tussen eeuwenoude cederbomen.
Of de stilte tijdens een zonsopkomst in de bergen.
Deze reis heeft mijn liefde voor Japan alleen maar verdiept.
De verbinding met Jikiden Reiki
Voor mij staat deze pelgrimage niet los van mijn werk als Jikiden Reiki Dai Shihan (Meester-docent).
Jikiden Reiki vindt zijn oorsprong in Japan en is geworteld in dezelfde cultuur waarin ook de Shikoku Henro al meer dan duizend jaar bestaat. Tijdens mijn reizen naar Japan heb ik niet alleen traditionele Reiki mogen leren van Japanse leraren, maar ook de cultuur, gebruiken en spirituele tradities van dichtbij mogen ervaren.
Het lopen van de volledige Shikoku 88 Tempelpelgrimage heeft mijn respect voor deze eeuwenoude tradities alleen maar verdiept. De eenvoud, aandacht en toewijding die ik onderweg ontmoette, herken ik ook in de manier waarop Jikiden Reiki al generaties lang wordt doorgegeven.
Mijn ontwikkeling zie ik daarom niet als een verzameling losse ervaringen.
Mijn opleiding tot Jikiden Reiki Dai Shihan, mijn vele reizen naar Japan en het lopen van deze bijzondere pelgrimstocht vormen samen één pad. Ze hebben mijn begrip van de Japanse cultuur verdiept en bevestigd waarom ik bewust heb gekozen om uitsluitend de traditionele Japanse vorm van Reiki door te geven.
Wanneer cursisten bij mij een opleiding volgen, ontvangen zij daarom niet alleen een Reiki-opleiding, maar maken zij ook kennis met de cultuur, geschiedenis en filosofie waaruit Jikiden Reiki is ontstaan.
またね シコク
Mata ne, Shikoku.
Tot ziens, Shikoku.
Ik weet zeker dat ik ooit terugkeer.
Jaap Pol
|
|
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
